Wojtkowi udało się załapać na kilkudniowe nurkowanie z TAKA DIVE.  Musi w końcu się wypłukać z tego piachu, z którym walczył na kolejnych etapach krokodyla. Będzie nurkował nie z krokodylami ale ..... z rekinami w okolicach Osprey Reef.
Firma "Taka Dive" to organizator wycieczek i rejsów nurkowych z Cairns. Cairns jest ogromną "mieściną" ciągnącą się kilkadziesiąt kilometrów wzdłuż wybrzeża. Miejscowość ogromna ale ludzie bardzo dobrze się znają - przynajmniej Ci u których Wojtek nocował (JJ Backpackers) okazali się zaangażowani w różne sporty i między innymi dzięki nim nawiązał kontakt z Taka Dive. Zdjęcia z nurkowania, można obejrzeć TUTAJ.

Warto jeszcze wspomnieć że w Australii organizowane są specjalne wyjazdy nurkowe w celu obserwacji płetwali...

W 2003 roku Władze Strefy Ochronnej Wielkiej Rafy Koralowej przyznały 9 specjalnych pozwoleń organizatorom turystyki na prowadzenie programu „pływania z wielorybami”. W ten sposób Australia stała się pierwszym krajem na całym świecie, w którym można pływać i nurkować razem z tymi stworzeniami. Taki rodzaj pływania zwykle jest pływaniem pasywnym, podczas którego to płetwal nawiązuje kontakt z człowiekiem. Przy odrobinie szczęścia, stworzenia te mogą przepłynąć kilka metrów od człowieka, i mogłoby się wydawać, że w ten sposób chcą zaspokoić swoją ciekawość. Między innymi Taka Dive z Cairns organizuje takie wyprawy.

Dwarf Minke został po raz pierwszy rozpoznany jako odrębny gatunek w latach 1980, niestety do tej pory niewiele wiadomo o ich zachowaniu. Dlatego do badań nad tymi stworzeniami został włączony przemysł turystyczny. Żeby zapewnić jak najmniejszy wpływ człowieka, organizatorzy wypraw nurkowych muszą spełnić określoną listę wymagań. Np. nurkowie schodzą pod wodę przypięci wzdłuż liny, nie wolno używać lamp błyskowych czy pasów obciążających. Z każdego nurkowania, po spotkaniu z fałdowcem, wypełnia się specjalne ankiety. Dzięki temu naukowcy mogą powiększać swoją wiedzę i analizować zachowania tych stworzeń.

Płetwal karłowaty (dwarf minke) – najmniejszy z fałdowców. Może pływać z prędkością 30 km/h. Jego jedynym naturalnym wrogiem jest orka. Płetwal karłowaty może żyć samotnie, w parach i w małych stadach. Tylko w regionach wyjątkowo bogatych w pożywienie mogą łączyć się w większe stada. Płetwala karłowatego można spotkać od Arktyki po Antarktydę. Wyróżnia się trzy odrębne populacje. Jedna zamieszkuje północny Pacyfik, druga północną część Atlantyku, a trzecia żyje w morzach półkuli południowej. Choć jesienią płetwale te przenoszą się do cieplejszych wód południowych, a wiosną wracają do chłodnych, przedstawiciele każdej populacji przemieszczają się tylko na własnym terytorium. Dużą część płetwali karłowatych pochodzących z łagodnych lub tropikalnych mórz pozostaje w swoim rejonie.

Płetwal karłowaty ma potężne ciało. Jest mniejsze, ale masywniejsze niż u innych fałdowców. Ciemnoszary grzbiet na bokach przechodzi w jaśniejszy brzuch. U samców widać za głową zygzakowate, jasne pręgi ciągnące się wzdłuż grzbietu. Płetwa ogonowa jest szeroka i kończy się dwoma spiczastymi rogami, grzbietowa wyrasta z tylnej połowy grzbietu i ma lekko sierpowaty kształt. Spiczaste płetwy przednie osiągają długość ok. metra.

Przez biaława spodnią stronę ciała przebiega od brody po brzuch około 60 podłużnych rys. Umożliwiają one rozciąganie skóry, kiedy płetwal nabiera kilka metrów sześciennych wody podczas łapania pożywienia. Rozciągają się również mięśnie podskórne.

Zdobywa pokarm tak, jak pozostałe fałdowce - otwiera szeroko pysk i nabiera wielką ilość wody pełnej planktonu, drobnych skorupiaków lub małych ryb. Potem cała woda zostaje wypchnięta na zewnątrz, a na fiszbinach pozostaje pożywienie. Mają one skraje lamowane wyrostkami i znajdują się tylko w górnej szczęce.

W odróżnieniu od innych wielorybów, płetwale karłowate poszukując pożywienia nie nurkują zbyt głęboko i pozostają pod powierzchnią tylko kilka minut.

Niegdyś wielorybnicy nie stanowili dla tego płetwala żądnego zagrożenia, ponieważ był zbyt mały. W połowie XX w., kiedy inne gatunki wielorybów zostały prawie wytępione, stał się głównym przedmiotem zainteresowań wszystkich flotylli wielorybniczych. W latach 70. w następstwie polowań jego liczebność dramatycznie spadła.

Porównanie płetwala karłowatego i człowieka

Płetwal karłowaty dojrzewa, gdy osiągnie określoną wielkość. W północnych populacjach jest to długość 7,5 m dla samca i 7 m dla samicy. Populacje żyjące na półkuli południowej muszą osiągnąć większe wymiary. Dziś potrzebną długość osiągają coraz młodsze zwierzęta niż kiedyś, ponieważ obniżenie liczebności tych płetwali doprowadziło do tego, że dla pozostałych jest w oceanach o wiele więcej pożywienia niż kilkadziesiąt lat temu.

Płetwal karłowaty parzy się w zimie. Samica po prawie jedenastomiesięcznej ciąży rodzi jedno młode, które waży ok. 450 g. Młode pozostaje z matką przez pięć miesięcy i dzięki bardzo pożywnemu mleku wielorybiemu szybko przybywa na wadze.

źródło: wikipedia oraz http://www.minkewhale.org/ i http://www.australiantraveller.com/index.cfm?page_id=2370